رفتن...

  • ۲۳:۰۳

دلم میخواهد بروم نمیدانم با پای پیاده از میان جاده های سردو بی عابر یا سوار بر هواپیمایی که‌با سرعت حجم انبوهی از ابرهای سفیدرنگ را جا میگذارد و جلو میرود شاید هم سوار بر یک تاکسی زرد رنگ،از همان زردهای دلبر و از میان آشفتگی های این شهر دربست بروم به جایی که بتوان آرامش را پیدا کرد

نمیدانم مقصد کجاست.نمیدانم سوارم یا پیاده فقط میدانم باید رفت . در یکی از همین روزهای عادی هفته، لابه لای روزمرگی ها و دل مشغولی های  مردمان آشفته ی این شهر باید رفت .جوری که‌به چشم نیاید رفتنت ،با چمدانی آشفته تر از حال خودت و یک عکس از روزهای آسوده خاطر بودنت در این شهر که گوشه ی چمدانت جا خوش کرده گویی خودش هم میداند وصله ی ناجور است بین این حجم از آشفتگی ، که خودش را آن گوشه قایم کرده.

باید کفش هاو چمدانت را بدست بگیری و آرام آرام فرار کنی از این شهر تا مبادا کسی تورا ببند و مانع رفتنت شود ، چون اگر کسی ازمن بپرسد چرا میروی جوابی برایش ندارم من فقط میدانم باید خنجرهای خونینی که از پشت زده میشود را نادیده گرفت خیانت ها در رفاقت هارا نادیده گرفت جمع های سرخوش را نادیده رفت مشکلات را نادیده گرفتن و فرار کرد 

فکر نمیکنم غرق شدن در جاده ی بی انتهای تنهایی انقدرهاهم بد باشد!

فک کنم هیچکس تاکنون به ته این جاده نرسیده پشیمان شده و دوان دوان به آموش آشفتگی ها‌برگشته چونکه اینجا خلوت است ,کسی نیست!انسان پر نمیزند.

  • ۴۹

تلنگر

  • ۱۲:۴۶

ما آدما دنیای جالبی داریم گاهی تلنگرهای زیادی قصد دارن مارو به خودمون برگردونن ولی ما بی توجه از کنارشون رد میشیم

چهارفصل‌سال رو بهم بخیه میزنیم و از گذشتن روزها فقط تاریک و روشن شدن هوارو به یاد داریم .گوشه ی اتاق تاریکی میشینیم و دل میبندیم به تغییری که روزهای اینده باید اتفاق بیفته! آره فقط یه تغییره که میتونه مارو از دنیای سیاه و سفیدی که گوشه اتاق سردمون ساختیم بیرون بکشه .اما چجوری؟ کی قراره حامی ما بشه و مارو از منجلابی که توش گیر کردیم بیرون بکشه و باعث یه تغییر خوشایند توی مسیر زندگیمون بشه ؟ این خودمائیم که باید تغییر کنیم دست خودمونو بگیریم و پاهامونم بکشیم بیرون مایئم که باید خودمونو وارد یه زندگی بهتر و پر تغییر کنیم .اما متاسفانه ما آدما دیر متوجه این میشیم که حامی ما خودمون هستیم انقدر جلو میریم و جلو میریم که چشامونو باز میکنیم و میبینیم لبه ی پرتگاهیم ،انگار همون موقع تازه بینایی از دست رفته مون رو به دست میاریم و میفهمیم باخودمون و زندگیمون چکار کردیم!

همون لحظه اس که بزرگترین تلنگر زندگیمونو میخوریم و پرت میشیم پایین ودیگه راه برگشتی وجود نداره.

من روحم، عقلم و جسمم مرده

و بدون روحم جسمم کاری از دستش برنمیاد

حتی نمیتونم قلم ب دست بگیرم و یا حتی فکر کنم .

#به یه تلنگر بزرگ نیاز داشتم که فکر کنم زنگش زده شد توسط یه دوست خیلی خوب که زنگ خطری شد برای من

#خودتون تلنگر خودتون باشید نزارید به لبه پرتگاه برسید

  • ۵۰

فک کنم مُردم.

  • ۱۹:۰۵

این خستگی ما انگار تمومی نداره بچه ها

خسته نیستم اصن

فقط نمیدونم چرا نمیتونم بنویسم

من چندبار ازتون پرسیدم چکتر کنم ک بشه نوشت 

بیشتر گفتن اینجارو‌پاک نکن و یکم دوری کن از نوشتن ب خودت استراحت بده و بیا

ولی هرچی میخوام بیام بنویسم و دوباره دوستامو کنارم داشته باشم نمیشه اصن

دلم برای نوشته‌های تک تکتون تنگ شده

دوسدارم بشم همون آدم قبلی با یه قلم‌خوب اما نمیشه

کمکککک کنید پیشنهاد بدین منو از این حال مزخرف نجات بدین بره پی کارش

  • ۵۰

باید پاک کرد اینجارو

  • ۱۶:۵۲

دوسدارم بنویسم اما نمیشه 

نمیتونم

مثه یه احمقی شدم که دیگه هیچ کاری بلد نیست 

من حتی نمیتونم افکارمو بنویسم خدااایا

پس بهتره‌پاک شه اینجا

  • ۶۵

شستن آشفتگی هایم...

  • ۲۱:۲۰

این روزها حس نوشتن نیست البته هست اما آنجور که به دل خودم بنشیند نه نیست!

نیست و نیست و نیست دقیقا تا همان موقع که میروم زیر دوش آب انگار آب سبک میکند روح و تن خسته ام را میشوید کلمه های سیاهی را که نقش بسته اند در سرم و آشوبی به پا کرده اند در آنجا.... 

وقتی چشمانم را میبندم و‌به صدای اب گوش میدهم شاید فقط برای لحظه ای کوتاه پشت پا میزنم به این همه فکروخیال شاید تنها همان لحظه است که تصویر کودکی که بی تابی پدر را میکند از جلوی پرده چشمانم کنار میرود 

گویی آب هم توان پاک کردن این حجم از سیاهی را ندارد !

سیاهی های‌ شسته شده آنقدر جان سخت و زمخت هستند که در حال سرخوردن از شانه هایم بال و پرم را درهم میشکنند . 

حتی اگر دستانم هم یاری ام کنند برای نوشتن قلب‌مچاله شده ام یاری نمیکند..

چه چیزی را میخواهم بنویسم؟ حجم بدبختی این روزگار آنقدر زیاد است که تنها چیزی است که همیشه در بازار روزگار موجود است و هر ادمی مجبور است حداقل چند کیلویی از آن حجم را بردوش بکشد،پس مزخرف است نوشتن در موردش،چیز خوبی هم این طرف عا نیست که درموردش بنویسم .

مگر اینکه خودم را بزنم به بیخیالی انگار تنها راه ممکن است بیخیال بودن.

بیایید این روزها بیشتر دوش بگیریم ....

تنها خودمان میدانیم دوش گرفتن بهانه ایست بزرگ برای کم کردن از حجم این سیاهی هایی که پاک نشدنی اند.

#بالاخره تصمیم گرفتم به پینهاد یسری از دوستان خوبم شروع کنم به نوشتن حتی مزخرف .ببخشید اگه خوب نیست

#میخام یه تغییر و تحول اساسی بدم به وبلاگم کم کم داره متروکه میشه اینجا اگه پیشنهادی دارین ممنون میشم کمکم کنید;-) 

  • ۷۷

مشکل خود ماییم..

  • ۰۰:۲۴

اگر زبان کلاغ هارا میفهمیدیم

قبل از اینکه خیلی از مشکلات پیش بیاید

جلویشان را میگرفتیم

پس مشکل از زبان نفهمی خود ماست...

#من نوشت


 

پ.ن: بعد یه مدت باز من اومدم ببخشید اگه بد نوشتم 

  • ۱۰۱

به دل نگیر

  • ۲۰:۱۲

بــــه دل نگیر اگـــر این روزهـــا کمی دو دلــــم
دلی کلافه که جای تو هست و جای تو نیست

به شیشه می خورد انگشت های باران...آه...
شبیه در زدن تــــو...ولـــــی صدای تـــو نیست

تــــو نیستی دل این چتــــر ، وا نخــــواهد شد
غمی ست باران...وقتی هوا هوای تو نیست

اصغر معادی

  • ۱۰۲

پاییز را دوست میدارم...

  • ۰۰:۳۶

بازم هم پاییز...

فصل زرد و نارنجی ها...

فصل باران های گاه و بیگاه ..

فصلی که باد ره آورده های پاییزی را به قبرستان برگهای فراموش شده میبرد...

 +همه اینارو گفتم که بدونین چقد عاشق پاییزم 

  • ۹۷

گله دارم

  • ۱۷:۲۹

گله دارم از اون دسته از آدمای بی فرهنگی که فرهنگ کامن گذاشتنم ندارن حتی دوست عزیز چته اصن ماذا فازا ؟

نمیخونی نخون اصن مجبورت نکردم کامنت بزاری که .ملت ناااابوووودن

  • ۱۶۳

مگه من واقعی چشه

  • ۰۸:۴۳

نمیدانم چرا این روزا آدمها دوست دارند خودشان را آنجوری نشان دهند که آنی که نشان میدهند خود واقعیشان نیستند .

خب دوست عزیز اگر دوست نداری با لیوان دهنی کسی چیزی بخوری چرا میگویی مشکلی نیست و جنتلمن گونه لبخند تحویل طرف میدی بعد بع لیوان لب میزنی یا شاهد عق زدنته اون بزرگوار.

یا اون آدم دیوونه ای که الکی دوربین دست گرفته و معتقده کلاس داره ولی با زور دست گرفته و عکساش عاری از هر احساسین فقط میخاد بگه منم اره

و اونایی که انقد زیادن که از گفتن همشون عاجزم انقدری که شاید چند موردشم دامن خودمو بگیره 

چرا دوست داریم خودمونو اونی نشون بدیم که نیستیم من با خودمم اصن مگه من واقعی چشع؟

  • ۱۵۵
۱ ۲ ۳ . . . ۳۸ ۳۹ ۴۰
زندگی باغی ست
که باعشق باقی ست
مشغول دل باش نه دل مشغول
بیشتر غصه های ما ازقصه های خیالی ماست
اگر فرهاد باشی همه چیز شیرین ست
Designed By Erfan Powered by Bayan